35. Moet het wel kurk zijn?
In mijn 3e TV-optreden zie je mij stuntelen met de gepatenteerde kroonkurk van Peter Querbach. Peter was het geklaag over “Korkgeschmack” in zijn wijnen zo beu, dat hij op zoek ging naar alternatieve sluitingen. In die tijd (jaren 90) was de schroefdop nog niet voldoende ontwikkeld, de glassluiting te duur en ook geperste of plastic kurken voor Peter niet acceptabel. Het idee kwam waarschijnlijk uit de champagne en sektmakerij: de flessen worden daar ook tijdens de 2e gisting met een kroonkurk afgesloten. Nu heeft een gewone kroonkurk, zoals we die allemaal kennen van het bierflesje, 2 nadelen.Ten eerste de “inlay”, het plasticje aan de binnenkant. Bij een bierflesje is deze van PVC, maar dat geeft op termijn smaak af aan de wijn, dus maakte Peter dit van PE, een inerte kunststof die geen smaak afgeeft. Ten tweede het materiaal van de kroonkurk zelf. Bij een gewoon flesje is dit van ijzer; het roest ook als het buiten heeft gestaan en natgeregend is. Maar Peter maakt zijn kurk van roestvrij staal. Bijkomend voordeel: RVS is zachter en buigt dus iets terug na opening. Hierdoor is hij weer te gebruiken om de fles weer af te sluiten!
Verder doet Peter aan “Spontangärung”, de natuurlijke gisten die op de druiven zitten verzorgen de gisting. Hij grijpt hier totaal niet in en laat dit proces bijna een jaar lopen. Het resultaat is een wijn met veel meer complexiteit en nuances en een lange levensduur. Smaken en aroma’s komen namelijk voor een niet onbelangrijk deel van de gistcultuur en de van nature aanwezige gisten zijn wat diverser dan de moderne “fabrieksculturen”.